Znasz to uczucie, kiedy ktoś mówi o Tobie coś raniącego, a potem przez tydzień dusisz to w sobie?

Jedno zdanie potrafi przykleić się jak drzazga. I nawet jeśli dobrze wiesz, że nie powinno Cię to obchodzić, to jednak obchodzi. Bo jesteś człowiekiem. Bo chcesz być widziany, rozumiany, akceptowany.

Ale jest coś, co warto sobie uświadomić: ludzie oceniają Cię przez pryzmat swoich własnych historii. Przez swoje braki, kompleksy, nierozwiązane sprawy.

Czasem mówią Ci, że jesteś „zbyt wrażliwy/wa”, bo sami kiedyś musieli tę wrażliwość schować. Czasem Cię krytykują, bo mierzą Cię miarą, którą sami przykładają do siebie.

Tak naprawdę ich słowa mówią więcej o nich niż o Tobie.

Carl Rogers pisał, że warunkiem zmiany jest bezwarunkowa akceptacja. Ale zanim poczujesz się akceptowany przez innych, musisz zaakceptować siebie. Znaleźć swój własny głos. Zacząć stawiać sobie pytanie: „Co ja o sobie myślę?" zamiast „Co inni myślą o mnie?"

Bo tylko wtedy masz wpływ. Tylko wtedy przestajesz się dopasowywać.

To nie znaczy, że masz ignorować każdą informację zwrotną. Jest jednak różnica między słuchaniem a uleganiem. Między otwartością a zależnością. Między dialogiem a życiem według cudzego scenariusza.

Dzisiaj wieczorem, jak już będziesz leżeć w łóżku, zrób dla siebie coś prostego. Zamknij na chwilę oczy i zapytaj siebie:

„Czyje głosy noszę w głowie?”

A potem:

„Który z nich naprawdę chcę zostawić?”

To, co myślisz o sobie, nie musi być tym, co mówią o Tobie inni. Może być jak głęboki oddech. Twój własny.

Jestem ciekaw, jak Ty to widzisz. Możesz po prostu odpisać.