W swojej ostatniej książce, Dar przywództwa, pisałem sporo o słuchaniu wewnętrznego głosu. O tym, żeby go słuchać, bo często właśnie on pokazuje nam, co jest nasze, a co tylko „przyszło z zewnątrz”.

Problem w tym, że wielu z nas go nie słyszy. W głowie mamy hałas — opinie rodziców, nauczycieli, przyjaciół. Różne „wglądy”, które czasem brzmią mądrze, ale nie mają nic wspólnego z tym, co naprawdę czujemy.

Co ciekawe – większość tych „wglądów” nie bierze się z naszego doświadczenia. Nie wynika z emocji, przeżyć, konkretnych sytuacji. To są cudze opinie. Czasem dobrze brzmią, czasem nawet pomocne, ale wciąż – przychodzą z zewnątrz.

I kiedy ktoś stawia swoje przekonania ponad nasze uczucia, to tak naprawdę nas nie słucha. Wtedy zamiast zrozumienia pojawiają się nietrafione osądy. A my, jeśli zaczynamy tego słuchać, tracimy kontakt z własnym głosem. Głuchniemy.

Podczas studiów filozoficznych poznałem ks. prof. Tischnera. Miał duży wpływ na moje myślenie. Jednym z głównych tematów, którymi się zajmował, było spotkanie. Co to znaczy naprawdę spotkać drugiego człowieka?

Spotkać, to postawić się w jego sytuacji. Rozpoznać w nim siebie – bo nic co ludzkie nie jest nam obce. Ale to nie wszystko. Spotkać to też uznać, że ten człowiek jest kimś zupełnie innym niż ja. Niepowtarzalnym. Jak pisał Bierdiajew – każdy człowiek to osobne centrum wszechświata. A centrów jest nieskończenie wiele.

Kiedy wchodzimy w relację, często chcemy dotknąć czyjejś istoty. Zobaczyć, co się kryje pod jego historią, przekonaniami, tym, co nosi w sobie od dziecka. Ale… czasem zamiast spotkania, szukamy potwierdzenia. Chcemy, żeby ta osoba pasowała do roli, którą jej przypisaliśmy. Do projektu, który stworzyliśmy w głowie na jej temat.

A to donikąd nie prowadzi.

Dopóki próbujemy dopasować innych do naszych oczekiwań, nie jesteśmy w stanie ich naprawdę poznać. A jeśli nie poznamy, nigdy nie będziemy mogli rozkoszować się niespodzianką jaką jest spotkanie z drugim człowiekiem. A właśnie to w naszych spotkaniach bywa najcenniejsze.

***

Dzisiejszy wpis jest mocno refleksyjny. Ostatnio miałem kilka głębokich sesji 1:1 z pewnym liderem. Dużo pracowaliśmy nad tym, przez jakie filtry patrzy na innych. I to nie była łatwa rozmowa. Sam często łapię się na tym, że oceniam, że mam gotowe założenia, zanim ktoś w ogóle zdąży coś powiedzieć.

Ale – jak mówił Nathaniel Branden – już samo uświadomienie sobie tego, to pierwszy krok do zmiany.

👉 A Ty? Kiedy ostatnio naprawdę spotkałeś/łaś drugiego człowieka?

Może dziś zamiast oceniać, spróbujesz po prostu usłyszeć.

Bez projektów. Bez oczekiwań. Z ciekawością.

Jeśli coś Ci się w tym tekście wybrzmiało — napisz. Chętnie poczytam, co Ty o tym myślisz.